VTK Pokerchamp 2007-2008: Psychologische oorlogsvoering

Scarlett Johansson in ons bed, een dure auto in onze garage, een license to kill in onze binnenzak en rijk worden door het spelen van poker. Heel erg veel heeft een mens niet nodig om gelukkig te zijn. Helaas valt de vrijgevigheid van de kosmos soms wat tegen, want wij beschikken over niets van dat alles. Daarom trokken we naar het pokertoernooi dat door VTK werd georganiseerd in Alma 3. Zo hoopten we tenminste één van onze dromen waar te maken.

Wanneer wij in de rij staan om ingeschreven te worden, horen wij een keurige jongen melden dat hij met ‘den Audi’ is gekomen. Het moge duidelijk zijn, we bevinden ons onder burgies. Nu mogen er heel wat onaangename gemeenplaatsen over burgies bestaan, maar ere wie ere toekomt: de avond is vlekkeloos georganiseerd en dat verdient niets dan lof.
Wanneer wij aan onze speeltafel schuiven, blijken wij met acht andere mannen opgescheept te zitten. Vrouwen zijn overigens op dit hele evenement een zeldzaamheid, behalve om drankjes rond te delen. Emancipatie allemaal goed en wel, maar zo moet God het uiteindelijk toch gewild hebben.
Voor de wedstrijd begint, is er eerst een ronde psychologische oorlogsvoering. Sommige deelnemers laten hun pokerchips handig door de vingers glijden en anderen delen luidruchtig mee dat ze al heel wat ervaring hebben. Het moet van een documentaire over rivaliserende gorilla’s geleden zijn dat we nog zoveel aanstellerig gedrag gezien hebben.
Omdat wij nauwelijks ervaring hebben met poker — dit is ons debuut — zijn wij als de dood voor een vernedering. Het is blijkbaar een hoffelijkheidregel om te applaudisseren wanneer iemand weggespeeld wordt en de tafel moet verlaten. Wanneer vijftien minuten later het eerste applaus weerklinkt en het niet voor ons bestemd is, halen we opgelucht adem. Wat er ook gebeurt, het kneusje van de avond zijn we alvast niet.
Iedere speler begint met een stapeltje chips ter waarde van duizend punten. Aanvankelijk zijn we op dreef en al snel verhogen we ons stapeltje tot 1500 punten. Maar helaas, de hybris slaat toe en wanneer we iets te enthousiast meegaan in een bet, houden we nauwelijks 300 punten over. Wanneer je te weinig chips hebt, ben je in poker ten dode opgeschreven. Daarom besluiten we enkele risico’s te nemen. We bluffen, hebben geluk en voor we het weten, staat ons totaal weer op duizend punten. Na iets meer dan twee uur spelen is drievierde van de spelers aan onze tafel verdwenen. Wij zijn trots dat we het zo lang volhouden.
Omdat onze tafel nu te karig bezet is, moeten we ergens anders aanschuiven. Hier wordt echter al snel duidelijk dat we een vogel voor de kat zijn. We stribbelen nog wat tegen en met de moed der wanhoop gaan we uiteindelijk all-in hoewel we slechts matige kaarten hebben. Wanhoop blijkt een slechte raadgever te zijn en wanneer we de hand, en dus ook al onze chips verliezen, staren we even verdwaasd naar de tafel. Een applausje krijgen we zelfs niet meer.
Ietwat ontgoocheld druipen we af, want een carrière als professionele pokerspeler blijkt voorlopig nog te hoog gegrepen. Scarlett Johansson kan zich echter nog steeds aanmelden. Al was het maar om ons te troosten.

Bron: Veto.be