Politieke poker

Mocht iemand in de overtuiging verkeren dat we na een kleine 190 dagen regeringsformatie met inhoudelijke zaken bezig zouden zijn, genre staatshervorming en zo, dan heeft die het verkeerd voor. Hoe ongelooflijk het ook is, vandaag spelen vooral persoonlijke ambities, controverses en vetes en politique politicienne een hoofdrol in de moeizame pogingen om toch een weg uit het moeras te vinden.

Aan Vlaamse kant rijst stilaan de overtuiging dat men het daar wel kan redden met oranje-blauw. Sp.a heeft, vrij terecht, geen zin om depanneuse te spelen in een regering waar men toch geen perspectieven heeft om het verkiezingsdebacle enigszins recht te zetten. Het discussiepunt aan Vlaamse kant blijft - hoe ironisch ook - een spelletje om het premierschap níét op te nemen. Leterme ziet er inmiddels wel heil in om als vicepremier in een dienende rol in het kabinet te treden, zodat hij zich verder kan presenteren als politicus voor wie het grote project boven de persoonlijke ambities gaat.

De grootste fans van Leterme als premier zitten nu paradoxaal genoeg bij Open Vld, die te allen prijze wil vermijden dat Leterme als martelaar de politieke agenda kan blijven bepalen. Het is dus vooral Open Vld die Leterme als premier wil, desnoods tegen Verhofstadt in.

Aan Waalse kant is het nog ingewikkelder. De grootste strateeg daar, Didier Reynders, die al maanden heimelijk zit te vlassen op het premierschap, komt plots in de nesten. Want om de tweederdemeerderheid te bereiken is een toetreding van de PS noodzakelijk en onvermijdelijk, maar die heeft prompt een onuitgesproken alliantie met het cdH van Joëlle Milquet gesloten.

Reynders ziet een aantal ambities verloren gaan: de regering zonder PS, die volgens hem al een staatshervorming op zich betekende, maar ook zijn dromen van het premierschap. Want cdH en PS samen zien veel liever Guy Verhofstadt en indien nodig zelfs Leterme premier worden dan te aanvaarden dat de eerste Waalse premier in dertig jaar Didier Reynders zou zijn.

Het debat draait dus vandaag om persoonlijke ambities, persoonlijke vetes, het inschatten van de electorale gevolgen van iedere nieuwe uitweg. En aangezien zowat iedereen het inmiddels opgegeven heeft om deze formatie nog van dag tot dag te volgen, dreigen ze met dit spelletje persoonlijke politieke poker nog ongestraft weg te komen ook.

Bron: Demorgen.be