Een ex-croupier over spel en verslaving

Brussel - Sigarettenrook, liters koffie of Red Bull, werken op de onmogelijkste uren, hatelijkheden slikken – het komt allemaal bij het werk van een croupier kijken. Jeremy Aronovici, ex-croupier bij het Grand Casino Brussels, neemt ons mee achter de schermen en ontkracht de mythe van het ‘exclusieve’ casino.

Wie nog nooit in een casino kwam, zou geloven dat het er hoogst exclusief toegaat. Rijke mensen, mannen in net pak, vrouwen in prachtige, diep uitgesneden avondjurken, een martini in de hand. Jeremy Aronovici hangt een ander beeld op: “Ik vond het zelf wat teleurstellend. Ook ik had een heel ander idee van het casino voor ik er begon. Maar in het Grand Casino Brussels heerst bijvoorbeeld geen dresscode. Alleen een hoofddeksel moet je afzetten.”

Ook het idee da een casino uitsluitend voor de rijken is, blijkt achterhaald: “Natuurlijk heeft het casino ook diplomaten, of mensen van adel onder de clientèle. Maar het gros van de klanten is een mengelmoes van bedienden, arbeiders, tot zelfs werklozen.”

Dat is ook de clientèle die meestal aan Aronovici’s tafel terechtkwam. En omdat deze groep ook het meest te verliezen heeft, ging het er soms fel aan toe. “Die mensen deinzen nergens voor terug. Ze blazen de hele tijd expres sigarettenrook in je gezicht, beledigingen als fils de pute zijn standaard, en ze proberen je de hele tijd te manipuleren. Als croupier word je verantwoordelijk gesteld voor hun verlies. Ik deel ook de kaarten uit, zie je? Maar er is ook een code die de klant moet respecteren: een croupier aanraken is volledig uit den boze. Als je dat doet, dan vlieg je onmiddellijk buiten.” Gelukkig komen zulke voorvallen zelden voor en blijft het meestal bij een beetje schelden. “Bovendien wordt het casino bewaakt met wat wij l’oeil de Dieu noemen. Er hangen zoveel camera’s dat de beveiliging overal snel bij is,” zegt Aronovici. “Je werkt ook vaak naar die camera’s toe,” vervolgt hij. “Wanneer je fiches of geld telt, moet je alles hardop zeggen, je mag ook niets van hand tot hand aannemen, elke fiche en al het geld moeten eerst duidelijk op tafel gelegd worden, dan pas mag je iets opnemen en wegsteken.”

Op een plaats waar zoveel geld circuleert, lijkt dat niet abnormaal. Op een kleine tafel, met een inzet van 25 euro, heb je na een kwartiertje gemakkelijk twee-, drieduizend euro binnengehaald. Soms in het voordeel van de speler, vaker in het voordeel van het casino. “Er wordt in het casino vaak met zwart geld gespeeld. In feite is het casino de belastingdienst van de crimineel. Een manier voor de Stad om toch belastingen te innen op geld dat anders in de schemerzone blijft.”

Getal van de duivel
Wie in een casino werkt, krijgt duidelijk een andere kant van de mens te zien. “Mensen die niet kunnen stoppen met spelen, dat is echt schrijnend. Zo is er een redelijk grote groep van oudere vrouwen die hele middagen aan de slotmachine – een spelletje waarbij je drie dezelfde figuren moet halen – zitten, en maar geld blijven bijsteken. Het zijn verloren mensen, zombies. Niet dat het casino zijn klanten verplicht te spelen, je kunt het casino niets kwalijk nemen, maar het effect is duidelijk. Een sociale ramp is het.”

Ook aan de tafels waar je blackjack, Engelse roulette, punto banco en poker kunt spelen, is het vaak verslaving troef. “Voor de spelers draait alles om bijgeloof. Hebben ze aan mijn tafel een grote pot gewonnen, dan blijven ze aan mijn tafel spelen. Winnen ze een pot en spelen ze op dat moment met vijf boxen, dan blijven ze met vijf boxen spelen. Het gaat zelfs zo ver, dat als een nieuwe speler in het spel wil komen en box zes wil gebruiken, ze het hem gewoonweg verbieden. En dat allemaal, terwijl in het casino spelen net hetzelfde is als met de lotto spelen. Er zijn geen trucjes, je kansen om te winnen zijn mathematisch bepaald.”

Blijkbaar treft de verslaving niet alleen de klanten. “Ofwel stop je als croupier na enkele maanden, ofwel stop je nooit,” zegt Aronovici. “Hoewel het nog grotendeels in de taboesfeer hangt, zijn er redelijk wat croupiers verslaafd aan hun eigen spel. Kijk, wanneer je als croupier begint, ben je een trainee. Je doet kleine tafels, met lage inzetten. Later word je junior croupier, vervolgens croupier, en daarna kun je senior croupier worden. Vooral voor die categorie is het verslavend. Als je senior bent, dan ben je zo goed dat je het spel volledig beheerst. Senior zijn betekent vooral ook meer prestige; ze kunnen zo snel hoofdrekenen dat het spel een pak sneller gaat. Als senior speel je ook in de viproom, waar het bijna automatisch om nog een pak meer geld gaat. Je mag niet vergeten dat in mijn float (soort kassa met fiches erin, red.) al voor een miljoen euro steekt. Constant met zoveel geld omgaan, zoveel winnen – ook al is het dan voor het casino –, dat werkt verslavend.”

Echt ontsnappen doe je er volgens Aronovici overigens niet aan. “In het casino ligt een groot tapijt,” vertelt hij. “Het is een kopie van de mat die gebruikt wordt bij Engelse roulette. Er staan cijfers op van nul tot 36. Als je al die cijfers bij elkaar optelt, dan kom je uit bij 666. Het getal van de duivel. Dat wil toch iets zeggen.”

Bron: Brusselnieuws.be